Sumarhitinn í Flórdal er í hámarki. Það kemur móða á gleraugun við það eitt að fara út og maður svitnar í gegnum skyrtuna á milli bílastæðis og skólabyggingar. Þetta hefur samt sína kosti. Það er gaman að sitja úti á svölum eftir myrkur þegar hitinn er kominn niður í sirka 30 stig, og láta kvakið í froskunum og suðið í skordýrunum slaka á sér eftir skriftir dagsins. Maður og molla renna saman í eitt.

Rúmlega 40°C á Tampi. Loftrakinn er 75% og gengur á með stuttum skúrum sem eru góðar fyrir gróðurinn. Leigusalinn temur gróandann með sláttuvél. Litlar eðlur í blómabeðinu gæða sér á rauðum maurum og einhvers staðar heyrist í uglu þó dagur sé. Inni er svali og þar sit ég og færi gögn úr rannsókn inn í tölvuna, klukkutíma í senn. Skópín og King's Singers á fóninum til skiptis.

Á Bretlandseyjum er kreppuhúmorinn farinn að láta bera á sér og Íslendingar eru ekki skildir útundan. Við ættum að taka hraustlega á móti. Sjá meira hér.

Ekki dettur mér í hug að kaupa hræðsluáróðurinn gegn Rússum. Þetta er ekkert mál. Við borgum þeim að hluta með því að fá lán hjá Norðmönnum í skiptum fyrir höfundarréttinn að Leifi Eiríkssyni. Síðan borgum við Rússum það sem upp á vantar með eldvatni, t.d. íslensku Brennivíni og Reyka vodka og tökum smátt og smátt yfir Rússland þannig, eins og landnemarnir í Ameríku náðu valdi á frumbyggjunum þar. Þegar við erum komin með tangarhald á Austurvegi skiptir litlu þó Norðmenn hirði Vesturheim. Þá verðum við orðin rík og þá lánum við og Norðmenn Alþjóðagjaldeyrissjóðinum það sem þá vantar til að bjarga heiminum. Ekkert mál og ekkert svartagallsraus.

Eigum við fjöllin? Eigum við fiskinn? Eigum við landið? Eigum við okkur? Vitum við hvað við er að eiga?

Ég hef um skeið verið aðdáandi Genesis, fannst þeir bestir þegar Pétur Gabríel var söngvari en hef ekkert á móti nýju Genesis heldur. Það er merkilegt að hljómsveit sem veður í biblíuvísunum bæði í nafni hljómsveitar og fyrrum söngvara gefur biblíunni ekkert eftir þegar kemur að safaríkum spádómum. Sjá meðfylgjandi kafla úr opinberunarbók Genesis. Er þetta dásamleg sönnun fyrir framhaldslífi?

Það er gamall og góður siður að láta þá sem ekki geta borgað fyrir sig á veitingastöðum vaska upp og þrífa klósettin þangað til skuldin er borguð. Ég vil láta skoða þann möguleika að Rússar taki við nokkrum seðlabankastjórum upp í lánið ef eitthvað fer úrskeiðis með afborganir. Þeir gætu til dæmis vaskað upp, þurrkað af og skúrað í Kreml.

Nú þegar rúmt ár er frá því ég ritaði síðast á þessa síðu er kominn tími til að minnast vesalings kindarinnar sem ég sýndi heiminum þá. Hringrás lífsins hefur farið með kindina eins og tákngerving hennar, sjálfa fjallkonuna. Aska verður að ösku, mold verður að mold og Noregur verður að Noregi.

Nú er sumarfríið mitt á Íslandi búið, ég fer aftur westur á morgun. Þetta er búið að vera alveg prýðilegt frí og ég hef meira að segja tekið smá lit, sem mér hefur ekki tekist í Flórdal ef undan er skilið brunasár á lappirnar sem ég fékk ásamt sólareitrun í kajakaferð fyrir nokkrum mánuðum. Hér er smá sýnishorn af náttúrufegurðinni sem ég hef fengið að líta. Sjáumst síðar.

Í sögutíma í framhaldsskóla komst ég að því að maður á að færa dömu sultukrukku ef maður vill vinna hug hennar. Einhvern tímann fyrir mörgum árum þegar ég hafði ekki óátekna sultukrukku handbæra prófaði ég að færa minni þáverandi Íslandskort í tækifærisgjöf. Þetta var veglegasta kort og með fylgdi lítil og sæt bók með sniðugum ummælum héðan og þaðan, því kortið kostaði yfir þúsund krónur og bókin góða fylgdi öllum slíkum kaupum þann daginn. Nema hvað, stúlkunni fannst gjöfin skemmtileg og hver veit nema hún hafi einhvern tímann líka litið á kortið.

Fyrir alla þá sem hafa hvorki aðgang að óátekinni sultukrukku né Íslandskorti á Walentínusardag, afmælisdag eða einhvern annan dag, bendi ég á nýjan möguleika til að kanna hjartalag ykkar nánustu: Gjafaáskrift að Uppstoppunartíðindum. Þetta er bráðfróðlegt tímarit og nokkuð einstakt í sinni röð. Ýtið undir fróðleiksþorsta ykkar nánustu og gefið þeim gjöf sem lætur tímann standa í stað. Hér er meiri fróðleikur um þetta magnaða rit.

Nú er ég kominn til gamla landsins í smá frí. Mér leið einmitt frekar eins og ferðamanni í fríi en heimamanni þegar ég gekk um miðborg Reykjavíkur í dag, því ég tók ekki eftir nokkrum íslenskumælandi manni í goretexjakka nema mér. Sumt breytist aldrei. Annað breytist samt sem maður taldi til fastra pósta í tilverunni, til dæmis Esso. Inni í Nesti, þ.e. Nýju-Esso í Ártúnsbrekkunni, var allt breytt á yfirborðinu en þrátt fyrir nýtt merki var þó eðlið óbreytt; fólk safnast til dæmis enn saman í klessum frekar en biðröðum og fólk hreytir enn út úr sér pöntunum framan í stelpurnar í afgreiðslunni. Á Nesti kom víst Borgherraafgreiðsla fyrir nokkru, við hliðina á Undirgangasamlokusölunni sem var þar fyrir. Það var kjaftfullt og löng bið við feitan Borgaraherrann en ekki hræða við miklu síður óhollari samlokurnar. Svo eru Íslendingar að gera grín að Ameríkönum fyrir matarvenjur. Þeir sletta skyrinu sem eiga það. Ég segi bara eins og slagorðasmiðir Borgaraherrans: Verði ykkur að góðu.

Ég er voðalega feiminn við nýjar græjur. Til dæmis sór ég þess einhvern tímann dýran eið að fá mér aldrei farsíma. Þá var ég ungur og vitlaus. Nú er farsími eini síminn sem ég hef westra, því kjör á farsímum þar eru margfalt betri en á landlínu. Maður bara borgar fyrir mínútur mánaðarlega - ekki fyrir hvert símtal - og skiptir engu máli hvort hringt er milli fylkja eða borga eða herbergja og engu skiptir þó hringt sé milli kerfa nema maður hringi innan kerfis hjá Ati & tei, því það er ekki tekið af mínútunum manns. Ónotaðar mínútur milli mánaða safnast síðan upp og bætast við mínútur næsta mánaðar en fyrnast síðan um áramót. Ef maður fer út úr fylkinu á ráðstefnu eða eitthvað svoleiðis skiptir það engu, landið er eitt gjaldsvæði hjá Atinu og teinu. Símareikningurinn lækkaði um meira en helming þegar ég skipti, sem var reyndar fyrir nokkru.

Eitt sem ég hef enn staðist freistinguna að fá mér er fartölva. Ég hef tvisvar haft fartölvur að langtímaláni en skilaði báðum og var dauðfeginn að losna við þær enda undu vinnustundirnar vel upp á sig þegar vinnutækið var alltaf við hendina. Minnispinni gerir mér sama gagn. Síma sem hægt er að senda tölvupóst með forðast ég líka enda hef ég heyrt að svoleiðis sé ávanabindandi. Svo kom Svæðið og úr varð meira æðið. Ég ætlaði ekki að vera með en setti samt upp síðu eftir miklar fortölur kunningja westra. Nýlega eyddi ég svo síðunni því ég gleymdi alltaf að skoða skilaboðin á henni - enda hafði ég hvort eð er símanúmer og tölvupóstfang allra sem voru á henni. Nú þegar ég er kominn úr blogghíði að minnsta kosti um stundarsakir sé ég að Mogginn er kominn með bloggsíðu og það er víst rosa töff. Á maður að þora? Er það betra en Blókin, eða bara meira í tísku?

Mér finnst stundum gaman að horfa á íþróttir, sérílagi ef eitthvað mikilvægara liggur fyrir. Ég á ekkert uppáhaldslið og fylgist ekki með en yfirleitt held ég með þeim sem eiga minni sigurlíkur á pappírnum, eða ég vel eitthvert annað geðþóttaviðmið. Ég veit ekki hver er Íslandsmeistari í til dæmis fótbolta (segjum bara Selfoss) og man ekki hver er heimsmeistari (segjum bara Selfoss líka þar) en ég veit að atvinnumannadeildin hér westra er svo léleg að liðið sem var að ráða Beckham hélt opnar prufur fyrir örfáum árum. Bara mæta á æfingu, strákar. Nákvæmlega eins og til dæmis Selfoss.

Ágætis dæmi um mína sjaldgæfu ræktarsemi við atvinnumannaíþróttir var þegar Frakkar urðu heimsmeistarar í fótbolta síðast (man ekki árið). Ég var að vinna þann daginn og búinn að bíta í mig að úrslitaleikurinn yrði skemmtilegur, svo ég fékk pabba til að taka úrslitaleikinn upp fyrir mig. Ég lokaði mig inni á skrifstofu og bað fólk sem kom inn að segja mér ekki frá úrslitunum. Nema hvað, amma mín sem fylgdist bara með leiknum vegna þess að hann var sýndur á venjulegum fréttatíma varð svona líka spennt að hún heimsótti mig í vinnuna strax eftir leikinn - rétt fyrir lokun - til að spjalla um úrslitin. Á dauða mínum átti ég frekar von en fréttum af HM frá ömmu. Aðeins hálftími skildi milli mín og upptökunnar af leiknum. Lexían af þessu er sú að það er miklu hollara og uppbyggilegra að tala við ömmu sína en horfa á ókunnugt fólk spila fótbolta. Fótboltakörlunum var sama um mig en ömmu ekki. Haraldur af Potteyrum er dálítið eins og íþróttamenn úti í heimi. Ég veit hvernig síðasta bókin endar en ætla samt ekki að segja frá, enda verð ég búinn að gleyma því fljótlega af sömu ástæðum og ég er búinn að gleyma því hverja Frakkar unnu um árið. Áfram Selfoss!

Ég hef gaman af því að lesa góðar skáldsögur en hef samt ekki lesið eina einustu bók um ævintýri Haralds af Potteyrum. Bíómyndirnar hafa dugað mér alveg ágætlega og ef eitthvað er finnst mér þær hafa batnað eftir því sem sögupersónurnar hafa elst. Matthías stórvinur minn vinnur í bókabúð Landamæra á Móbergsdalsgötu Syðri og það kom í hlut hans að skipuleggja útgáfuteiti nýjustu bókarinnar um galdrapjakkinn á miðnætti um daginn. Pottormum var hleypt inn í búðina í hollum og til að liðið tapaði ekki glórunni á síðustu metrunum héldu Matti og félagar stafsetningarkeppni um nöfn sögupersóna og kvikinda úr bókunum. Keppnin mæltist vel fyrir en hún reyndi mjög á Matta tilfinningalega; hann þurfti til dæmis að segja fimm ára dreng - að troðfullri búðinni ásjáandi - að hann hefði stafað "Fang" vitlaust, þ. e. "Fag". Vel yfir þúsund eintök seldust á þremur klukkutímum og sölustjórinn var alsæll en atið sagði til sín og daginn eftir var Matti illa haldinn af almennri undirsjálfsfirringu. Í áfallahjálparskyni brugðum við á ballskákarleik og kollustútun í mannvænu umhverfi þar sem rokktónlist hljómaði úr glymskratta og Matti komst í snertingu við sjálfan sig á ný án þess að vera tilfinningalega aðþrengdur. Næsta skref var að horfa á eftirfarandi myndskeið aftur og aftur. Það mátti heyra sárin gróa.